sa paulit ulit na takbo ng mundo

diko alam kung bakit paulit ulit din akong napapaikot ng mga salita mo

nkakatawang isipin na nandito nanaman ako

sa pagitan ng susuko naba o maghihintay parin sayo

oo, isa siguro ako sa mga taong di magising sa katotohanan

na hindi lahat ng tao kaya kang panindigan

papakiligin ka sa una pero sa huli bigla nalang lilisan

may mga taong mawawala, may mga taong mananatili

may mga taong aalis pero bakit may mga taong kailangan pang bumalik tapos mang-iiwan lang naman ulit?

naniwala ako sa mga katagang “ diko na gagawin yun, maniwala ka “

pero ngayon nasa’n ka?

iniwan mo nanaman akong nag-iisa

oo “ nanaman “ dahil ito’y pangalawang beses na

pero diko alam kung bakit sumugal parin ako kahit alam kong una pa lang wala ng kadiguraduhan

sa mga katagang iyong binitawan

sa mga pangako mong pang walang hanggan

sa mga kilos mong bigla ka nalang mahihiwagaan

naalala ko mga araw na sinabi mo sakin na “ napakaswerte ko sayo, diko na sasayangin ang pagkakataong ito “ abot langit ang saya at ngiti.

gigising sa umaga na parang walang problema

papasok sa eskwela na punong puno ng saya

pero lahat yon ay bigla nalang nawala..

oo biglang nawala..

ikaw pati ang saya.

nawala ka na naman ng parang bula.

pilit kong sinasabi sa sarili ko na baka busy ka lang di mo to magagawa.

pero lumipas ang araw unti unti ng nawawala

mga mabulaklak mong salita

na parang iwas na iwas ka nanaman sa’kin

pilit kong inaalis sa isipan mga takot na aking nararamdaman

mga sakit na itinatago sa aking likuran

unti unti ko nang nararamdaman

napapailing at pinipigilang pumatak mga luha..

napapatanong sa sarili tayo ba ay hindi talaga para sa isa’t isa?

bakit kailangang lumisan pa?

ako ba’y mahal mong talaga?

nadala nanaman ako ng emosyon ko.

diko napigilan ang nararamdaman ko.

ito ba’y sinamantala mo?

dahil alam mong dika kaya tiisin ng tulad ko?

daming tanong sa isipan..

bakit di moko kayang ipaglaban..

alam mo naman na ako’y nasasaktan..

pero paano mo’ko nakayang layuan?

paki-turuan naman ako para ika’y akin ng makalimutan..

Natatakot ako..

na baka isang araw bumalik ka nanaman

at ako’y iyong mapaniwala nanaman

sa mga katagang iyong bibitawan

Oo, ayokong sumugal

dapat isip ang umiral

napaka daya ng puso

kahit anong gawin ko

ikaw parin ang sigaw nito

lumipas man ang bawat minuto,

oras o umikot man ang mundo

ikaw at ikaw parin ang hinahanap hanap ko

iba parin ang sayang nararamdaman ko

pag ikaw ang kausap ko

pwede bang turuan ang pusong wag na matukso

sa taong tulad mo

na bigla nalang bubuluso

na parang di nakapanakit ng tao

uulitin ko..

kung aalis ka

wag ng babalik pa

tigilan mo na

ang puso kong

tuluyan ng

kinakalimutan ka

kahit ga’no kahirap

gagawin ko

para ako’y tuluyan ng

sumaya

pls lang

Huwag ka nang bumalik pa